Geloof·Gezondheid·Maatschappij·Vriendschap

Oorlog in eigen land

Ik ben al maanden betrokken bij de persoonlijke situatie van iemand die mij enorm aan het hart gaat. Letterlijk. Deze vrouw, met drie kinderen is een jaar geleden stel op sprong verhuisd van de ene naar de andere kant van het land. Waar ze dik een jaar geleden rust en een nieuw begin tegemoet dacht te gaan, staat sindsdien haar wereld op z’n kop.

We hebben samen een dossier opgebouwd aan brieven aan overheden en instellingen om misstanden uit de weg te ruimen, vooroordelen aan gruzelementen te hakken en om altijd maar weer uit te ‘moeten’ leggen (aan instanties die in de basis hun kennis zouden moeten hebben), waarom ze sommige dingen niet gaan, óf gaan zoals ze gaan… of terug naar de basis: waarom ze gewoon zekerheid, veiligheid én geld nodig heeft.
En dan de correspondentie en tijd die dáár dan weer overheen gaat, om uit te vogelen en aan de tand te voelen wáárom dát dan weer niet kan.

Een uitkering mevrouw? Nee onmogelijk, u bent met een klein vermogen verhuisd.
Oh, gaat op aan de huur? Tja u kunt niet werken vanwege de zorgbehoeftes van uw kinderen?
Hm, u heeft dit niet in uw netwerk aldáár op kunnen lossen. Vervelend, dat u daar ook nog medische en psychologische hinder van ondervindt… Wij kunnen u niet helpen. Daar is de muur.

Goddank staat daar ook haar geloof en een lading mensen.

Ik heb bewondering voor deze tante.
Ze reist al dik een jaar deze diplomatieke reis, met alle bagage die daarbij komt kijken, is door het leven keihard gemaakt én toch gevoelig gebleven. Dat is moeilijk als je elke dag in oorlog leeft…
Deze vrouw is Nederlands staatsburger. Die altijd precies binnen de lijntjes kleurt. En ze is net zo goed slachtoffer van de voorkeursmodellen van ‘iedereen gelijke rechten.’
Ook zij zal blijven strijden. En ook zij staat overeind door medemenselijkheid. Particuliere initiatieven, een heel enkele keer binnen de instituten die haar van kast naar muur sturen.  
Het is dezelfde soort medemenselijkheid als in elk lovend initiatief van een ieder die nu inspringt op Oekraïne, dat zij haar zaakjes bij elkaar aan het krijgen is.

Maar het is ook diezelfde medemenselijkheid dat zij, nu net als ik, met enige wroeging naar de heldhaftige strijdkracht van de gemeentes en overheid kijkt die haar laten stikken.  

Ik wil Oekraïne haar leed zeker niet tegenover dat van Nederland stellen,
maar ik leg het er wel naast.  
Soms is het alleen zichtbaar dat de stok krom is, als iemand ermee slaat.
Want dan blijkt het toch raak te zijn.

Een gedachte over “Oorlog in eigen land

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s