Corona·LDH·Leger des Heils·Maatschappij

Het Leger des Heils in Corona Modus (Laatste deel)

Deel 6: Aan het einde van alles kom je aan de staart

‘Echt!?’ Uit ontroering open ik mijn armen.
‘Zie je het aan me of zo?’
‘Natuurlijk, je straalt van top tot teen.’
Ik heb de laatste drie maanden zoveel serieuze gesprekken volgens RIVM richtlijnen met haar gevoerd dat het onmogelijk is dit niet ook lijfelijk te delen. Zonder terughoudendheid stapt ze mijn armen in.
‘Ach lieverd, ik ben zo blij voor je. Ik hoop dat je zonder stress eindelijk fatsoenlijk kunt gaan eten. Het is doodeng je vast te pakken en dat is niet vanwege Corona…’
Ze duwt haar lange benige lijf uit mijn knuffel maar houdt haar handen op mijn schouders. Ze geeft bijna licht.
‘Ja. Want eindelijk…Eindelijk kan ik straks in mijn eigen keuken koken!!’

Ze is één van de velen de laatste tijd. Het is dubbel. Aan de ene kant voel je als hulpverlener de blijdschap van de cliënt die een woning heeft, aan de andere kant zie je, tijdens zo’n knuffel de priemende ogen en ontreddering van de cliënten die nog wachten op hun felbegeerde kamer, studio of het toppunt: een woning in Amsterdam. Ze gunnen het elkaar. Dat zeker. Helemaal in deze noodopvang. Mede dankzij Corona zijn er in heel Nederland extra woningen ter beschikking gesteld voor de doelgroep dak en thuislozen. Voor velen gloort er hoop aan de horizon. Het lijkt vruchten af te werpen. Maar de onderstroom aan emoties van wachtende mensen die huis noch haard hebben gaat niet aan mij voorbij.

Het is de laatste twee weken ook om andere redenen onrustig in de tent. Cliënten mopperen. Er zijn veel veranderingen. De oude vertrouwde gezichten van het uit diverse organisaties samengestelde team aan collega’s waarmee wij deze noodopvang zijn gestart, zijn weg. Iedereen moet wennen aan een nieuw team. Daarbij hebben de ongedocumenteerde en de ‘van straat geraapte’ cliënten waar wij begin april het hostel voor 50% mee vulde, baan moeten ruimen.
Voor toerisme. Deels vanwege geld en economie. De wereld komt weer op gang. Corona lijkt vanachter de beslissende bureaus vooral een discussiepunt geworden rondom subsidies, kostenposten en onmogelijkheden. Net zoals het nieuws niet dagelijks meer de doden deelt, deelt de noodlijdende niet langer in Corona haar voordelen. Want die waren er voor velen. Van de straat, onder de pannen.
Ik stel het koud, mijn excuus. Ik snap dat iedereen op de wethoudende toplaag zijn stinkende best doet alles ‘rond’ te krijgen. Ik ben echter een stem van de uitwerkingen, ik deal als medewerker van een door Corona in leven geroepen noodopvang, met de beslissingen die bovenin gemaakt worden. Ik krijg het op mijn bord als ik iemand weg moet sturen. Ik moet met respect voor gemeentebeleid en organisatie én begrip voor de cliënt woorden geven aan het feit dat Corona veel mogelijk maakte, maar hun langdurig verblijf in een hotel, hen geen bewoners maakt… En dus weer dakloos in sommige gevallen.
De enige dak en thuislozen die nu nog in het hostel mogen verblijven zijn cliënten die alreeds in een traject van het Leger des Heils zitten en vanuit de zogenaamde ‘verdunningsoperatie’ van hun eigen locatie zijn gehaald om zoveel mogelijk ruimte tussen mensen te creëren. Via de GGD en de screeningslocatie voor hulpbehoevende kwamen hier zo nu en dan mensen bij die tussen wal en schip vielen, maar toch uit de door Corona geboren nood, onderdak nodig hadden. Covid neemt af. Potjes lopen leeg. Mensen moeten weer roeien met de riemen die ze zelf hebben. En wij brengen de boodschap. De gemeente Amsterdam werkt weer op indicaties en aanvraag. Zonder hun gedocumenteerde toekennen van financiën kunnen wij geen hulp meer bieden. Hoe krom dit ook lijkt. Ik heb moeite moeten doen hier de logica van in te zien. Alles kost geld. Helemaal het afhuren van een hostel dat weer draaien wil. De noodopvang wordt steeds meer normale dag en nacht opvang betreft beleid. Er vallen weer mensen tussen wal en schip. Terwijl anderen gigantisch vooruit zijn geholpen.

Sommige vertrekken hierdoor zoals ze gekomen zijn. Op z’n Corona’s. Ineens waren ze er. En ineens zijn ze weer weg. Enkelen laten hun kamer vol zooi en vervuild achter, wij ruimen de boel op, het hostel maakt schoon en hun naam verdwijnt uit ons systeem. Het voelt wrang.

Niet alleen vanwege de manier waarop deze types vertrekken, ook vanwege de bureaucratische onderlaag. Corona maakte een hoop mogelijk, maar nu, drie maanden verder, gaan kosten weer wegen. Vanuit zakelijk beredeneren snap ik dit, er is een kostenpost en ergens moeten potjes zijn om die post te dekken. Raken de potjes op, dan dump je de post. Zo zwart wit als ik het hier breng is dan ook precies de reden dat ik er ergens ongemakkelijk van wordt. Zeker als er een cliënt tegenover mij zijn onzekerheden rondom het verblijf in het hostel uit. De vraag: ‘Hoelang kan ik nog blijven?’ echoot dagelijks door de gangen. Ik kan natuurlijk uitleggen dat het vertrek van HVO Querido, mijn collega’s hiervan en de ongedocumenteerde jongens hem heeft gelegen in de onderlinge afspraak tussen HVO en het Leger dat enkel zij de vluchtelingen onder dak neemt en zij als cliënten van het Leger des Heils op dit moment weinig te vrezen hebben. Maar hoe verantwoord ik het feit dat de gemeente deze groep asielzoekers heeft verplaatst omdat het hostel te duur werd qua onkosten voor mensen bij wie er zelf ook niets te halen valt. En dat ze nu in een slooppand elders zitten, waar schimmel op de plafonds staat en er na oktober nog geen oplossing is?
Ook wij balanceren op de gratie van subsidies, gemeentebeleid en kopstukken. Er wordt druk gezocht naar een nieuw pand om onze cliënten op te vangen. Het motto blijft, helpen wie geen helper heeft. Maar een helper heeft middelen nodig.

Hé bah, ik zou willen dat ik deze dingen onbeschreven kon laten. Maar dan doe ik mijzelf en mijn gevoel over deze Corona reeks tekort. Niet eens de cliënten of dak en thuislozen. Die redden zich wel, er zijn, ondanks mijn bovenstaand kritiek op gemeenteprocessen en afnemende noodmaatregels, vangnetten genoeg. Ik heb geschreven over wat Corona allemaal mogelijk maakte, aan samenwerking, aan het bundelen van krachten, geschreven over de explosie aan tegemoetkomingen en systemen die ineens openingen boden, wegen baanden. Ik vind dat ik ook over het staartje mag schrijven.
En ergens kwispelt ze nog steeds.

Vanaf 1 juli, de datum dat ik dit blog post, gaat het hostel weer open voor toerisme. De manager van dit Duitse concern verwacht drukte. De reserveringen lopen op. Hij maakt zich zorgen. Want zijn toko zit deels gevuld met een doelgroep die de laatste maanden voor hem een gezicht heeft gekregen, maar nog lang niet van hun schorriemorrie stigma af is. Wij hebben als team, zo goed als we kunnen, bij de deelnemers neergelegd dat zij zich bewust moeten zijn waar ze vandaan komen en hoe de meerderheid hen ziet. Ook dat is stigmatiseren. Regeltjes uitkauwen over middelengebruik voor de ingang, omgangsvormen en hanggedrag. Het is niet anders, ik heb de afgelopen maanden geleerd: hulpverlenen is deels heropvoeden. En als dat niet kan is het sturen, leiden en loslaten.
Want aan alles komt een eind. En ondanks dat het hostel en het Leger een geheel nieuwe uitdaging te wachten staat komende maand, waarvan nog niemand weet hoe het gaat lopen, heb ik er vertrouwen in. Dit is een unieke situatie.
Toeristen huizen binnen de muren van een noodopvang voor dak en thuislozen en ze zullen het hopelijk niet eens merken. Onze doelgroep zal zichzelf kunnen bewijzen dat het niet nodig is hen te stigmatiseren.
Maar aan alles komt een eind. Ondanks dat niemand weet hoelang dit gaat duren.
Hier is ook het eind van mijn Coronamodus blogs.

Héél even heb ik gedacht en gehoopt dat dit werken in de noodopvang voor mij een opstapje en mogelijkheid tot doorgroei binnen het Leger betekende.
Los van het feit dat dit organisatorisch niet mogelijk is, moet ik heel eerlijk zijn dat het mij te intens is binnen de maatschappelijk opvang. Ik ben namelijk een 100% persoon.
Dit betekende de afgelopen tijd dat dit diepe water der Corona, op mij kon rekenen betreft het erin springen. En ondanks dat ik heb leren zwemmen in de maatschappelijke opvang en haar pionieren binnen deze crisis, begin ik moe te worden.
Moe van de beleidszaken, moe van de veranderingen, moe van het voortouw nemen in een nieuw team, moe van het werken in Coronamodus in zijn geheel. Moe van de persoonlijke verhalen waar ik zoveel van vind maar zo weinig aan kan doen.
Toen ik van de week mijn bankrekening na ging voor een cliënt die 6 weken moet wachten op bijzondere bijstand voor noodzakelijke medische hulpmiddelen wist ik: dit, dit alles, kan ik mij letterlijk en figuurlijk niet permitteren.
Ik ben een 100% persoon. En vanaf vandaag precies nog een maand werkzaam in deze noodopvang. Ik zal alles geven wat ik heb. Maar ook blij zijn als Corona noodopvang en al haar perikelen achter mij ligt.
Nooit gedacht dat ik binnen mijn werkzaamheden van het Leger des Heils, met al mijn ambities, uiteindelijk toch een 100% thuiszorgkind ben.

Tot slot: Corona. Weet wel, zelf als jij een tweede kop opsteekt, ben je binnen het Leger des Heils crisis af. Niet alleen ik heb veel geleerd van afgelopen periode.
Raar maar waar, ik bedank je maar.

Ben je nieuwsgierig naar wat hieraan vooraf is gegaan?
Dit zijn de links naar eerdere blogs binnen deze reeks:

Deel 1: Het begin getackeld…
Deel 2: Inventief en divers
Deel 3: Impact van het nieuwe normaal
Deel 4: Het virus op afstand
Deel 5: Onfortuinlijk dakloos. Maar ook feest, veiligheid en vrede.

Lees hier al mijn blogs binnen de thuiszorg!

4 gedachten over “Het Leger des Heils in Corona Modus (Laatste deel)

  1. Heftige blog. Mooi wat er allemaal is gedaan en tegelijk pijnlijk dat het niet langer doorgezet kan worden. Veel respect voor al je werkzaamheden én die van alle anderen. Sterkte de laatste maand.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s